Bezpośrednio przed spektaklem odbędzie się wręczenie nagród laureatom nurtu konkursowego.
Po przedstawieniu zapraszamy na spotkanie autorskie wokół książki Bioteatr Agnieszki Przepiórskiej autorstwa Katarzyna Flader Rzeszowska oraz na uroczysty bankiet.

Gdyby szukać jednego słowa, którym można by spróbować opisać życie Jadwiga Stańczakowa, byłoby to słowo: cień.

Utrata wzroku – wejście w cień.
Cień ojca.
Cień żydowskiego pochodzenia.

Cień getta.
Cień utraconego brata i przyjaciół.
Cień Miron Białoszewski.
Cień depresji.

Tym jednym słowem nie da się jednak opisać całego życia. Bo droga ociemniałej Jadwigi Stańczakowej to także niewyobrażalna, mozolna i często beznadziejna walka o wyjście z cienia.

Z każdego cienia.
Ku jasności.
Ku własnej twórczości, własnemu „ja”, samostanowieniu, samoakceptacji i decydowaniu o własnym losie.
O losie kobiety, matki, babki, dziennikarki i poetki.

Sama o sobie mówiła: „ja ślepak”. Jako jedna z pierwszych odważyła się pisać o utracie wzroku i depresji – w sposób, w jaki nikt wcześniej o tym nie pisał.

Monodram w wykonaniu Agnieszka Przepiórska nie będzie opowieścią o życiu zapomnianej, chorej poetki, którą literaturoznawcy zaszufladkowali jako „tę od Mirona”.

To będzie poetycka podróż o kobiecie odważnej, dzielnej, twardej i jednocześnie wrażliwej; o szerokich horyzontach i zainteresowaniach; widzącej znacznie więcej i dalej niż ci, którym wydawało się, że z ich wzrokiem wszystko jest w porządku.

To jazda bez trzymanki – na latającym dywanie, ku gwiazdom, ku barwom, ku zieleni.

To nie jest rola w klasycznym sensie, nie tylko próbuję grać Jadwigę, próbuję zbliżyć się do jej wewnętrznego świata, do sposobu w jaki doświadczała rzeczywistości: ludzi, poezji, ciszy. Staram się przybliżyć do jej zmysłu widzenia poprzez słowa, dźwięki, obecność. Dla mnie Jadwiga była poetką, która słyszała świat tak głęboko i w takich tonacjach, że sama próba zbliżenia się do tego odczucia mnie porusza.

Nie chcę jej „odgrywać”. Nie chcę tworzyć postaci. Szukam doświadczenia – prawdziwego, czułego spotkania z tym, co mogło być w niej. Z tą ciszą, którą w sobie niosła. Z tą odwagą bycia sobą. To ogromne wyzwanie, ale jeszcze większy zaszczyt, że mogę nieść tę historię. Historię niezwykłej kobiety.

– Agnieszka Przepiórska

Twórcy:
monodram Agnieszki Przepiórskiej
tekst: Piotr Rowicki
reżyseria: Anna Gryszkówna
muzyka: Piotr Skotnicki
scenografia i kostiumy: Matylda Kotlińska
choreografia: Karolina Kraczkowska
światło: Michał Głaszczka
Czas trwania: 80 min (bez przerwy)