Jak to się dzieje, że człowiek staje się zły? Czy synowie są lepsi niż córki? Czy miłość można zmierzyć?

Szekspirowski dramat opowiedziany z perspektywy trzech córek króla Leara – Goneryli, Regany i Kordelii. To historia o rodzinie, o relacjach między córkami a ojcem. Ojcem, który jest królem, namaszczonym przez Boga, więc uważa, że ma boskie prawa. O próbach kontaktu z wiecznie nieobecną matką i tęsknocie za utraconą ukochaną nianią. To opowieść o braku, nieobecności, potrzebie bliskości, poczuciu niewystarczalności, miłości i nienawiści.

Kto tu jest ofiarą? Lear czy jego córki? A może wszyscy?

To nie jest spektakl o królewskim dworze, księżniczkach, władzy i koronie. To opowieść o rodzinie. Ojciec jest tu nazywany królem, bo za króla się uważa. Ale czy tak zbudowana hierarchia jest czymś niezwykłym? Czy nie ma wielu rodzin, w których dzieci są bardziej lub mniej kochane, są te ulubione i te uznawane za czarne owce?

Widz wchodzi do sali tronowej zamku króla Leara, by wysłuchać opowieści jego córek. One są już „po” – po wszystkich tych wydarzeniach i tragediach. Odtwarzają swoją historię, wracając do przełomowych momentów, wspomnień z dzieciństwa i rozmów, rozliczając się z tym, czego doświadczyły. Przechodzą przez to wszystko jeszcze raz, aby wszyscy mogli wysłuchać ich historii. Będą też przechodzić przez nią wciąż i wciąż od nowa.

U Szekspira tragedia zaczyna się od tego, że ojciec, stary król, postanawia zrzec się tronu i podzielić królestwo między swoje córki. Chce uniknąć sporów, które mógłby wywołać podział majątku po jego śmierci. Bardzo rozważna i mądra decyzja. Tylko pomysł na to, jak dokonać podziału, jest niepojęty, bowiem Lear postanawia urządzić konkurs na miłość. Chce zmierzyć miłość swoich dzieci, a o tym, jak dokona się podział królestwa, ma rozstrzygnąć to, która z córek kocha go najbardziej.

Dlaczego Lear wpada na taki pomysł? Dlaczego pyta córki o miłość i chce zmierzyć coś tak niemierzalnego? Czy to okrucieństwo, czy może jednak potrzeba bliskości i uzyskania potwierdzenia, że jest kochany? Szekspir broni Leara, Elaine Feinstein stawia natomiast wyraźną tezę, że Regana, Goneryla i Kordelia były ofiarami ojca-tyrana. Jak jednak było naprawdę? I czy można w ogóle stwierdzić, co to znaczy „naprawdę”?

Scenariusz inspirowany: „Królem Learem” Williama Szekspira, „Córkami Leara” Elaine Feinstein i „Księgą apokryfów” Karela Čapka.

𝗨𝗪𝗔𝗚𝗔! Zainteresowane grupy zorganizowane prosimy o kontakt w sprawie biletów z Anną Białoń: anna.bialon@teatrmaly.tychy.pl

Scenariusz i reżyseria: Karolina Przystupa
Scenografia, kostiumy i maski: Adrianna Duda
Muzyka: Joanna Piwowar-Antosiewicz
Asystentka scenografki: Dagmara Daleka

Obsada:
Goneryla – Anna Białoń
Regana – Anna Buczkowska
Kordelia – Alina Bachara
Głos Króla Leara – Jan Peszek

*** Spektakl rekomendowany dla widzów od 14 roku życia.