Ambitny reżyser po czterdziestce wraca do wynajmowanego mieszkania w centrum dużego miasta po ciężkim tygodniu prób. Wincenty (Sebastian Słomiński) nie potrafi odpoczywać ani oddzielać życia prywatnego od pracy. Czuje się jednak uprzywilejowany, mogąc zawodowo realizować swoje pasje. Jednocześnie odczuwa dojmującą, promieniującą pustkę, którą nieświadomie stara się wypełniać czymkolwiek. Wincenty nie potrafi spędzać czasu sam ze sobą, gdyż w istocie nie ma pojęcia, kim naprawdę jest. Wszystko, co zna, to realizowane projekty, dziesiątki masek nakładanych podczas wieloletniego wyścigu szczurów w nadziei na przebicie się do mainstreamu oraz powierzchowne relacje z ludźmi z branży. Jest bezwzględny, bezkompromisowy i wyjątkowo skoncentrowany na celu. Miewa również poważne problemy z kontrolowaniem emocji.

Od niedawna w jego wielkomiejskiej kawalerce gości jeszcze jedna postać – panika. Reżyser zaczyna dostrzegać, że czas przecieka mu przez palce. Artystycznie kręci się wokół własnego ogona, a jego wiedza, talent i starania okazują się niewystarczające.

Przed Wincentym pojawia się jednak niespodziewana propozycja wyreżyserowania spektaklu w ważnej instytucji kultury, na niezwykle obleganej scenie. Premiera nowego dzieła może stać się dla niego trampoliną do wymarzonego świata artystów z prawdziwego zdarzenia.

Akcja sztuki rozpoczyna się w chwili, gdy Wincenty zamierza obejrzeć nagranie z próby. Okazuje się to misją niemal niewykonalną – XXI wiek oferuje bowiem zbyt wiele opcji i bodźców, by w spokoju skupić się na jednej czynności.

„Dopaminowa papka” – tak można nazwać stan umysłu towarzyszący głównemu bohaterowi. Mężczyzna skrywa tajemnicę związaną z incydentem we wspomnianej instytucji. Odpowiada bowiem za zdewastowanie zabytkowych drzwi, czego dopuścił się podczas jednej z niezwykle emocjonujących prób. Reżyser jest przekonany, że zdarzenie odbyło się bez świadków, jednak okazuje się, że nie był sam.

W trakcie spektaklu mężczyzna jest szantażowany, a wielkomiejska instytucja nie zamierza mu odpuścić. Zdewastowane mienie staje się tematem numer jeden wśród pracowników, a w mieszkaniu Wincentego zjawiają się śledczy. Kariera reżysera wisi zatem na włosku.

W międzyczasie mężczyźnie nie daje spokoju uporczywa Matylda (Urszula Gołdowska) – studentka zaocznej reżyserii, próbująca przekonać Wincentego do podjęcia współpracy przy spektaklu „Trzy małe świnki”. Reżyser przechodzi przez kafkowskie pokoiki, nieustannie zatrzymuje nagranie z próby, krytykuje natrętną Matyldę i scrolluje media społecznościowe. Wincenty robi wszystko, żeby tylko nie zobaczyć prawdziwego siebie.

Sytuacja ulegnie jednak zmianie, gdy w mieszkaniu zapadnie kompletna ciemność. Reżyser będzie zmuszony odpowiedzieć sobie na pytania, których nigdy nie chciał zadać.

Sztuka „Dopamina” podejmuje temat wyobcowania i nieumiejętności dostrzeżenia własnego, prawdziwego oblicza w czasach, gdy tworzą nas media społecznościowe, zawodowe obsesje i sukcesy, a także instagramowe pozory. Tekst Miszy Czornego konfrontuje głównego bohatera z jego prawdziwą naturą, pytając o to, co faktycznie ma znaczenie i jaki wpływ mają na nas nierzadko bagatelizowane relacje z innymi.

Tekst, reżyseria, choreografia: Misza Czorny

Muzyka: Michał Sosna

Reżyseria światła: Agata Toporek

Obsada:

Aktorzy-wykładowcy Alternatywnego Studia Aktorskiego w Warszawie, filii w Katowicach:
Nicoletta Dragon
Urszula Gołdowska
Sebastian Słomiński

Absolwenci ASA Katowice, obecnie studenci Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie:
Natan Bukała
Kacper Matusik
Marcel Maślanka

Gościnnie:
Martyna Remfeld

Projekt dofinansowano z budżetu Miasta Tychy w ramach programu „Tyskie Inicjatywy Kulturalne”.

Wstęp wolny. Wejściówki do odbioru w kasie Teatru od 1 września 2026 r.