Tychy stolicą monodramu

Niezwykle ciekawy był także nurt konkursowy, w którym zaprezentowano monodramy (w większości) młodych twórców.

MoTyF od lat rozwija się konsekwentnie – od kameralnego przeglądu do jednego z ważniejszych festiwali monodramu w Polsce. W nurcie mistrzowskim mogliśmy obejrzeć cztery spektakle, cztery różne opowieści i kobiece perspektywy (co wpisuje się w założenia trwającego sezonu artystycznego, poświęconego kobiecości). Na każdym ze spektakli mistrzowskich widownia była szczelnie wypełniona. Co istotne, podobnie było podczas pokazów młodych twórców.

Nurt konkursowy to dziesięć monodramów i szeroki zakres tematów: ciało, pamięć, relacje rodzinne, tożsamość czy presja społeczna. W jury XVIII edycji zasiedli Agnieszka Przepiórska, Agnieszka Kulińska, Katarzyna Flader-Rzeszowska oraz Paweł Drzewiecki. Tradycją festiwalu jest to, że jury nie ma łatwego zadania. Tak też było podczas tej edycji.

Wyróżnienia otrzymały Martyna Mielcarek za Bliżej, spektakl o granicy między marzeniem o bliskości a utratą kontroli, oraz Jagoda Jura za Patoopowieść, historię o dorastaniu w cieniu uzależnienia.
Trzecią nagrodę, ex aequo, przyznano Wojciechowi Wójcikowi za HE/HIS/HIM, spektakl o męskości jako serii kostiumów, które można założyć, ale trudno w nich zostać, oraz Mateuszowi Nguyen za Ucieczkę z Chinatown, spektakl o próbie wyjścia z przypisanej roli.
Drugą nagrodę otrzymała Lidia Wiśniewska za córka Ta matka, opowieść o splątaniu tożsamości córki i matki.
Pierwszą nagrodę przyznano Mai Kalbarczyk za Harriet, historię artystki, która przeprowadza eksperyment czy pod męskim nazwiskiem jej prace staną się widzialne.
Nagrodę Specjalną im. Wojciecha Pszoniaka otrzymał Wojciech Kowalski za monodram Kukla, ironiczną opowieść o tym, co w nas niewygodne i wypierane.
Grand Prix – Wielki Wóz Tespisa – trafiło do Zuzanny Radek i Ewy Platt za CLEAN GIRL, bezkompromisową opowieść o ciele, wstydzie i potrzebie bycia widzianą. Aktorka otrzymała także nagrodę uczestników – Mały Wóz Tespisa.

XVIII edycja festiwalu MoTyF pokazała, jak różne mogą być historie opowiadane przez jednego aktora i jak bardzo wciąż chcemy ich słuchać.

Marcin Stachoń

Foto: Grzegorz Krzysztofik